امروز داشتم البوم عکسم رو نگاه می کردم که چشمم افتاد به عکس پسر عمم  و جیگرم اتیش گرفت . باری نیس که یادش نیوفتم و دلم نخواد زار بزنم . دفعه ای نیس که بهش فکر نکنم و ساعت ها دلم تو تبه فراقش نسوزه .

انقد خوب بود که تو دنیا لنگه نداشت. خدا فرشته ش رو برد پیش خودش . هنوزم داغش واسه همه ی خونواده تازس . هنوزم اشکایه عمم که به خاطرش می ریزه داغه  و هنوزم صدای بیلی که خروار خروار خاک قبرش رو می کند انگار تو گوشه منه . هنوز صدایه قشنگش که همه حسرتش رو می خوردن تو ذهنم می خونه . 1 ماه و10 روزه دیگه سومین سالگرد فوتشه .

با جرات می تونم بگم که ازارش به هیچکس نرسیده بود . عمم پشتش به معین گرم بود . با اینکه بچه اخریه خونواده بود اما همه روش حساب باز می کردن . اما خدا نخواست اون بمونه و زندگی کنه . معین باید می موند و زندگی می کرد . می موند و با اون پاکیش اطرافیانش رو سیراب می کرد .

همش 17 سالش بود .عید دو سال پیش بود که عمم اینا رفته بودن مسافرت ، اما معین و یکی ازبرادرش که معین رو بیشتر از زندگیش دوست داشت نرفتن . روز 1۰ فروردین بود . معین تا اون موقع مشهد نرفته بود . با هر بلایی بوده محمد داداشش رو رازی کرد که دو تایی برن مشهد . در عرض 2 ساعت رفتنشون قطعی میشه . زنگ می زنن که به عمم اینا خبر بدن دارن میرن ، که اونا هم میگن تو راهن و دارن بر می گردن . خلاصه اینا حرکت می کنن و قرار میشه هر جا بهم رسیدن همدیگه رو ببینن  . معین عاشق خونوادش بود . دوریشو رو نمی تونست اصلا تحمل کنه .

خلاصه تو جاده ی کوئین که کوهستانی و خیلی هم خطر ناکه بهم می رسن . ماشین عمم اینا تو این لاین خیابون و ماشین پسر عمم اون لاین خیابون وای میسه و معین تند از ماشین پیاده میشه . از شوق دیدن عمم انقد سریع میره اونور خیابون که دیگه لاین بعدی اصلا خیابون رو نگاه نمی کنه . یه معتاد عوضی هم با یه پیکان لگن مستقیم میره طرفش . وقتی میبینه ماشین میاد طرفش دختر عمم میگه انگار وسط خیابون پاهاش قفل شد و تکون نخورد و ماشینم زد بهش که حدود 4 متر پرت میشه اونورتر . جلویه چشم عمم و شوهر عمم . جلویه چشم برادر و خواهرش . زود سوار ماشین می کننش تا برسوننش بیمارستان . اما نه... اونقد وقت نداشت . تو ماشین فقط چند دقیقه دووم میاره .

گله عمم جلویه چشماش پر پر شد . عمم پیر شد . شوهر عمم خمید . محمد ... اون تا دو روز یعنی لحظه ی دفن معین اصلا حرف نمی زد . سر قبر بودیم و جنازه رو داشتن می ذاشتن تو قبر که محمد تازه به حرف اومد .محشری به پا شد که سنگ رو ترک می داد. محمد با اون هیکل بزرگش گاهی مثل بچه ها زار میزد و گاهی هم فریاد می کشید . مگه اجازه میداد معین رو بزارن تویه خاک . کسی هم حریفش نمیشد که بتونن از اونجا ببرنش...تا اینکه عمم با گریه و التماس ازش خواست که بزاره معین رو دفن کنن و تا وقتی که گذاشتنش تو خاک محمد یه بند اربده می کشید که کی بهتون اجازه داده که داداشه من و بذارید تویه خاکو...

عمم انقد بیتابی کرد و جیق و داد کشید که معین همون شب بعد از دفنش به خواب زن عموم اومد و گفت به مامانم بگید جون من انقد بی تابی نکنه . به خدا من جام اینجا خوبه .

روز 3 مش همه داغون بودیم . هیچکدوم از تمومه خونوداه نایی نداشتن . من از سر درد زیاد 7 تا استامینوفن 500 رو با هم خوردم که بتونم برم سره مزار که مسموم شدم .

خدا می دونه که تمومه خونواده رو به عذا نشوند . کسی نبود که سر خاکش اشک نریزه . کسی نبود که جیگرش واسه مردن معین خون نشه . هر سال تو سالگردش دوباره همون روزا تکرار میشه . هیچوقتم این مراسم سرد نمیشه . هر سال انقد داغ همه تازس که انگر معین همین الان رفته ...

الان تمومه کی بورد از اشکام خیسه ...خدا به هیچکس چنین داغی نده ...هیچکس....